El fin del viaje
Dag dames en heren,
Het is een lange tijd geleden dat ik iets heb geschreven op deze blog. Ik had/heb er gewoonweg geen zin meer in. In het kort, ik heb nog rondgereisd in Nicaragua, toen voor een paar dagen naar Honduras en El Salvador, vervolgens door naar Guatemala voor anderhalve week en nu ben ik ruim drie weken in Mexico.
Om alles wat ik heb meegemaakt, op te schrijven zou zo´n 3 weken duren en dus doe ik dat liever niet. Zo laat ik ook nog wat gespreksstof over voor mijn verjaardag die eraan zit te komen (4 juli; independence day). Ik verlaat mijn tienerjaren en word een érg volwassen twintiger, die naar de universiteit zal gaan en in ´De grote stad´ gaat wonen.
Dus geen digitale reisverhalen meer van mij. Over een paar dagen is het eindelijk weer In Real Life, Face-to-Face.
Ahora Nicaragua
Hee chicos!
Heerlijk heerlijk tranquilo verblijf ik nu op een eiland gevormd dor 2 vulkanen die in de loop der jaren aan elkaar zijn gegroeid. Isla Ometepe, omringd door het inmense meer van Nicaragua en dus omsingeld door de enige zoetwater haai ter wereld. Nicaragua is hele andere koek dan Costa Rica, maar ik zal het verhaal oppakken waar ik het heb achter gelaten.
Na 1 nacht in een hostel in San Jose ontmoet ik de Chicas uit Francia weer. Zij brengen mij naar hun verblijfplaats, het huis van een kunstenaar, een vriend van een vriend uit Barcelona. Een verdad kunstenaarshuis met de geur van wierook en verfvlekken op de vloer. Schilderijen aan de muur afgewisseld met zwart wit foto’s van collega artiesten. Ik leg mijn spullen op de bank en we gaan San Jose verkennen. Het is erg leuk om een (naar het schijnt) vervelende stad als San Jose te verkennen met een local. Hij brengt ons naar allerlei leuke straatje en ook naar een overdekte markt met de beste delicatesse en speciaal zaakjes. Ook ‘s nachts is er hier genoeg te doen en een verrassend grote alternatievelingen scene.
Na 2 extra daagjes San Jose gaan we verder naar Volcan Arenal. De enige echt actieve vulkaan van Costa Rica. Het dorpje aan de voet van de vulkaan heet La Fortuna en dat is ook waar ons hostel is gevestigd. Gringo Pete’s en de naam zegt het al, het is gerund door een typische dikke vette grijze amerikaan. Een hele aardige kerel en een geweldig hostel met een heerlijke sfeer. Hele relaxte mensen die allemaal socializen in de keuken/woonkamer. Dara ontmoeten we Lachlan uit London die de beste en duurste en lekkerste kazen uit Europe verkoopt aan de duurste restaurants in London. Aardige gozer en met hem gaan we de volgende dag op zoek naar de indrukwekkende watervallen in de buurt. Om bij de watervallen te komen moet je $10 betalen. Gedwongen door ons budget en gestimuleerd door onze drang naar avontuur gaan we opzoek naar een ‘geheim paadje’ waar we over hadden gehoord die ons deze $10 bespaard. 2 uur door de jungle hiken en een close-encounter met een stier later hebben we geen waterval gezien. Met een fijne hike als rendement gaan we maar weer naar beneden en springen we met een tarzan swing in het water. Volgende dag vertrekt Lachlan en gaan wij de oude vulkaan naast de ‘actieve’ vulkaan beklimmen. Een enorm steile hike van bijna 2 uur die ons dwars door het regenwoud leidt om uit te komen bij een geweldig kratermeer. Na een half uurtje daar maar weer terug. De volgende dag met taxi-boot-taxi naar Monteverde. Helaas hebben we geen vulkanische activiteiten gezien.
Monteverde heeft een totaal ander klimaat en landschap. Waar La Fortuna vochtig en heet en bijna vlak is (op de vulkaan na), is Monteverde tussen Mediteraans en gematigd in. Met totaal andere vegetatie en prachtig glooiende heuvels. We kunnen weer ademen want ook is de vochtigheid verdwenen en koelt het in de avond heerlijk af. Monteverde weer in een heel fijn hostel nu met meer mensen en een hele fijne woonkamer. De dag nadat we daar zijn aangekomen doen we een zipline tour of canopy tour of hoe je het ook wil noemen. Deze heb je door heel centraal-amerika maar in Monteverde is de hele rage begonnen. Vandaar dat we hier maar even de EXTREMO met superman en tarzan swing doen. 13 ziplines door en over het bos, 60 meter naar beneden abseilen om vervolgens een enoooooorme tarzan swing te doen. Voor diegenen die niet weten wat dat is, het is een combinatie van vrije val en een 40 meter lange/hoge schommel. Erg divertido dus. Daarna als klap op dat vuurpijltje een superman zipline waar je head first en armen gespreid een kilometer lange zipline doet boven een 120 meter hoge vallei. Leuk leuk leuk adrenaline junkies zijn we nu. De volgende dag alleen chillen chillen chillen omdat we vastzitten door Semana Santa, beter bekend als Pasen. De dag dat wij willen vertrekken is er geen openbaar vervoer en dus blijven we hier nog maar even. We lezen een boekje, hangen wat rond en gaan op zoek naar de geheime boom. Met hulp van wat mensen in hun natuurlijke habitat, komen we bij de ‘boom’ terecht die we zochten. Lang geleden was er een boom, deze boom werd in de loop der jaren gewurgd door een hele sterke andere plant. Het idee van een klim-op maar dan ietsje sterker. Door dit misdrijf is de boom binnenin overleden en weggerot. Dankzij dit staaltje Darwinisme is er een prachtige attractie overgebleven. Het vreemde voor een land als Costa Rica is, is dat er geen toeristen zijn (behalve wij). Je ziet een 30 of 40 meter hoog geraamt en je kan er ook nog eens inklimmen. UIteraard heb ik dat gedaan en het voelt alsof je binnenin de boom zit. Helemaal naar de top geklommen en ik voelde me echt als George in the jungle.
Genoeg disney volgende dag vroeg op 4:45, de bus zal druk zijn vanwege Semana Santa. We gaan naar Montezuma, naar het strand. Daar aangekomen in het schattige ‘surfersdorpje’ verblijven we in een hostel direct aan zee. ‘s nachts in bed kan je de zee horen en als je opstaat in de ochtend is het het eerste wat je ziet. Na het avondeten beginnen we aan de fles rum die we woensdag avond hebben gekocht. IVM semana Santa wordt er vanaf donderdag 00:00 geen alcohol meer verkocht t/m zaterdag 12:00 Vandaar dat iedereen keihard inslaat voor de drooglegging. Wel leuk om een keer mee te maken.
Fles rum weg, beetje brak in de morgen, maar niks om je druk over te maken. Vandaag naar een aantal watervallen in de buurt. Leuke hike omhoog vanwaar je in de piscina natural kunt springen van 10 of 15 meter hoogte. Ik spring trots maar dit gevoel verdwijnt wanneer een klas Amerikaanse schoolkinderen systematisch 1 voor 1 van 2 meter hoger in het water springen, ook de chicks. Snel verlaten we dit adrenaline oord om aan de lunch te beginnen.
Santa Teresa is de volgende stop. Dit is een waar surfersdorp waar 90 % van de bevolking direct of indirect te maken heeft met de plank op de golven. Hier probeer ik het uiteraard ook voor de eerste keer in mijn leven. Ondanks dat iedereen mij aanraadde om eerst een les te nemen, deed ik dat niet. Skien heb ik ook zonder lessen geleerd. Nu moet ik wel toegeven, surfen is vermoeiender en moeilijker. Mijn ego werd weer herstelt wanneer de local surferdude’s zeiden dat deze golven het hoogste waren in 2 of 3 jaar dus dat het eigenlijk onmogelijk was om het nu te leren.
Na 2 nachten daar ga ik maar weer snel verder. Op weg naar Nicaragua, naar dat leuke eilandje. Erg veel idealisten hier de hun stukje aarde proberen te verbeteren zonder dat ze het als Jehova getuige’s opdringen aan anderen. Hier verbleef ik in een non-profit, organic farming hostel waar ze aapjes, eekhoorns en een hert helpen te herstellen voordat ze weer worden vrijgelaten in de natuur. Dit zorgt voor gracioso situaties. Zo heeft 1 van de medewerkers constant een jong aapje op zijn hoofd en werd ik 1 ochtend wakker met een hert 1 meter van mijn bed vandaan, recht in mijn ogen kijkend. Op dit moment bevind ik me aan de andere kant van het eiland op een andere organische finca, eveneens koffie plantage. Gister een helse tocht richting een waterval gemaakt. Prachtige 60 meter hoge waterval pero no vale la pena van de tocht. Wel veel van het rurale Nicaraguaanse leven gezien. Wat mij opvalt in de latijns-amerikaanse landen die ik heb bezocht, is de verdraaide levensstijl. Het uitgavenpatroon. Ze wonen in de vreselijkste hutjes, vaak zonder electricteit en bijna altijd met een niet doorspoeltoilet in een hutje naast het ‘huis’. Vervolgens zie je de tienermoeders het huis uit lopen met de nieuwste en kleinste jeans, glimmende, felgekleurde shirtjes beplakt met nepgoud. In de ene arm hebben ze hun kind en in de andere uiteraard een wit leren tas (ja nog steeds wit want je kan natuurlijk niet met gevlekte kleding of accesoires voor de dag komen) met allerlei rinkeltjes en belletjes en natuurlijk moet het ook glimmen. Dit alles gecombineerd met, ja nu komt het, een fucking blackberry of iphone of andere extreem dure smartphone. Nu begrijp ik waar de term bananen-republiek vandaan komt, het is hier zo krom als een banaan.
Misschien mag ik het ze ook niet kwalijk nemen, het zit nou eenmaal zo in hun cultuur. Het opleidingsniveau is ook een stuk lager dan in Europa. Het is jammer om te zien dat ze bij de makkelijkste calculaties een rekenmachine erbij pakken en heel erg langzaam alles overtypen en vervolgens langzaam en bedenkelijk op te lezen dat ik ze gepast heb betaalt. 150 ben ik ze schuldig, ik leeg neer een briefje van 100, 4 briefjes van 10 en 2 muntjes van 5…
Volgende stop waarschijnlijk de koloniale stad Granada. Hasta la vista.
Pura vida en Costa Rica
Hola holaaaa,
Op dit moment bevind ik mij in het heerlijke (maar vreselijk dure) Costa Rica. Maar als eerst zal ik het verdere verloop van mijn reis in Panama vertellen. Ik heb mij na de eerste blog in Panama nog 4 dagen extra vermaakt in the city. Casco Viejo, het oude oude deel van Panama City, is verreweg het mooiste deel van de stad. Het heeft een prachtig uitzicht op de vele wolkenkrabbers die, heb ik mij laten vertellen, gebouwd zijn van miljoenen/miljarden cocaine dollars en door middel van de wolkenkrabbers proberen deze kleine Escobarretjes het geld wit te wassen. Verder zijn er in Casco Viejo vele hele mooie oude koloniale gebouwen en het overgrote deel daarvan is nog niet eens ontwikkeld, alhoewel je wel ziet dat ze daar hard mee bezig zijn. Verder heb ik ontdekt dat er in de grote verlaten vervallen panden geweldige electro feesten worden gehouden.
Na Panama City ben ik naar een klein dorpje in een oude vulkaan krater gegaan, El Valle. Het klonk mooier dan dat het in werkelijkheid was en er was verder niet veel te beleven. Alhoewel ik wel blij ben dat ik er ben geweest en alle busritten maken het helemaal goed. De busritten zijn de beste geluksmomenten omdat je dan kunt stil zitten en niks hoeft te doen, je hoeft alleen maar te genieten van de mooie uitzichten. Op deze momenten realiseer ik me dan ook echt dat ik aan het reizen ben, omdat ik dan ook letterlijk onderweg ben.
Vervolgens naar Boca Brava, een archipel in de Pacific. Daar ga ik met een bootje naar een eilandje met een enorme hoeveelheid brulapen en ik slaap in een hangmat. Het was werkelijk paradijselijk en het water was zo extreem warm dat het was alsof ik in pis aan het zwemmen was. Ik koelde niet eens af dus veel heb ik niet gezwommen. Enige nadeel van het eilandje was dat er bijna alleen maar Amerikanen waren die er op weekend trip vanuit Costa Rica kwamen. Veel Amerikanen wonen in Costa Rica en elke 3 maanden moeten ze het land uit voor 72 uur omdat ze nog geen burgerschap in Costa Rica hebben. Er was wel 1 fransman endat was erg grappig want, met deze man heb ik een taxi vanaf het vliegveld gedeeld. Hele kleine wereld dus.
Vanaf het paradijselijke eilandje naar een dorpje in de bergen; Boquete. Bekend om zijn koffie plantages, grote vulkaan en vele hike trails. Het is er kouder, regenachtiger en mistiger dan in de rest van Panama en het klinkt verwend, maar dat is wel heel erg lekker na die verstikkende vochtige hitte. Erg veel backpackers en ik verblijf dan ook in een geweldig backpackers hostel. Met een enorme keuken en het is als 1 grote familie waar iedereen voor elkaar kookt. En terwijl ik met het zoveelste afzakkertje bezig was samen met de eigenaar, krijg ik een baan aangeboden om in dit hostel te gaan werken. De deal is, werk lekker rustig in dit hostel en in ruil daarvoor krijg je een beetje eten, gratis onderdak en 4 uur spaans les per dag. Klinkt erg erg goed maar een minimum van een maand is te lang.
Samen met 5 Israeliers vervolg ik mijn reis naar een nog geweldiger en tropischer eilandje in de Carribische zee. Bocas del Toro is een heerlijke archipel met azuurblauw water en het hoofdeiland Isla Colon is een heerlijk surfersdorp met geweldige barren gerund door party-ers zelf en daardoor heel creatief en niet duur. Volgens mij ben ik er 4 dagen geweest. 2 dagen daarvan heb ik met de Israeliers rond gehangen en ze hebben heerlijk Israelisch voor mij gekookt. De andere 2 of 3 dagen, ik weet het niet meer, ben ik 2 meisjes en 2 jongens tegen gekomen die ik eerder al in Panama City had ontmoet. Erg erg leuk en met hun vervolg ik mijn reis dan ook.
En nu in Costa Ricaaaaaaaaa. We zijn op 7 april volgens mij de grens over gelopen. Het grootste verschil met Panama is dat alles hier veeeeeeeel duurder is omdat de Costa Ricaanse overheid een enorme hoeveelheid importbelasting op ALLES heft. Alles is 2 tot 3 keer duurder. En iedereen hier klaagt veel meer over de overheid. In Panama is iedereen zeer content, waarschijnlijk omdat de overheid mensen niet ‘lastig valt’ met belasting omdat ze een constante miljarden cash flow van het kanaal hebben. En extreem veel buitenlands kapitaal wat binnenstroomt vanwege hele soepele wetgeving. Zodra je vastgoed koopt krijg je automatisch burgerschap aangeboden. Costa Rica is omgekeerde wereld.
In ieder geval, in Costa Rica naar Puerto Viejo gegaan. Weer een surfersdorp maar veel toeristischer. Nog steeds heel erg leuk en we hebben overnacht in een prachtig hostel. Rocking J’s het was net een museum, moet je voorstellen dat je in een museum aan het feesten bent. Overal prachtig mozaiek en werkelijk 100 hangmatten en nog eens 100 tentjes waar je in kan slapen. En dit allemaal aan het strand. 2 nachten verbleven en 1 dag een geweldig buurtfeest meegemaakt. Enorme hoeveelheid drank, je kon pakken wat je wilde en het maakte niet uit of je betaalde of niet. Ook hadden ze een heel varken aan het spit en dus lekker BBQ-en.
Na deze 2 nachten zijn de 2 meisjes opgesplitst van hun 2 vrienden. Er was namelijk nogal wat spanning. De 2 zussen zijn opgegroeid in Frankrijk, maar hebben een Brits paspoort en Britse ouders, maar wonen op dit moment zo’n 3 jaar in Barcelona. Ze zijn hun reis begonnen in California (!!!!!) samen met een soort van vriend uit Frankrijk die ze niet super goed kenden. Verder reizen ze met een vriend, die ze ook niet heel goed kenden, uit Barcelona. Hij is een ware Catalaan en daar gaat het mis. Blijkbaar zijn echte Catalanen erg arrogant en gierig en hierdoor zijn er spanningen ontstaan. Dus wanneer ik aan de zusjes vertelde dat ik in Bocas had gepraat met een Italiaans stel, die vertelden over een chocolade fabriek vlakbij Puerto Viejo waar je voor een week vrijwilligers werk kon doen, zeiden ze meteen ja. We sprongen de bus in en 30 minuten later waren we zwarte peper chocola aan het proeven. Helaas was er maar plaats voor 1 persoon, maar gelukkig kende ze wel een boerderij verderop. Toevallig hadden zij plaats voor een grote sterke man (that’s me) en een meisje. Zo het geschiedde en dit was het perfecte moment om op te splitsen.
Laura (24) en Colette (22) heten ze. Ik verbleef samen met Colette op een organische boerderij van een Frans/Costa Ricaans stel. Het is midden in de jungle en ze zijn bezig met zoveel mogelijk groente en fruit te verbouwen zodat ze over een paar jaar geheel zelfvoorzienend zijn. Ze hebben een dochtertje van 2 en de vader is voor een paar weekjes uit Frankrijk overgevlogen. Een echte Fransoos geheel met overdreven Frans accent en hij heeft een fles Ricard meegenomen. natuurlijk. We verblijven hier in de jungle in een erg spartaans klein hutje en de wc is een hutje zoals je ze in de films ziet, met een gat in een houten plaat. Daaronder staat dan een ton waar de poep in wordt opgevangen wat 1,5 jaar later wordt gebruikt als mest. En ja daar heb ik dus al lekker met mijn handen in zitten prutten om tussen de tomaten planten te strooien. Veel hoeven we overigens niet te werken, ze zijn erg relaxt en we zijn meer voor gezelschap en zodat hun dochtertje van 2 aan andere mensen went. Een heerlijke goedkope vakantie dus, dit in tegenstelling tot Laura die in de chocolade fabriek werkelijk als slaaf wordt gebruikt. Wanneer wij dus vertrekken is zij zeer blij.
We vervolgen onze trip richting idylisch Cahuita. Prachtige stranden en een prachtig nationaal park met luiaards, iguana’s en aapjes. Hier ontmoet Laura een Tico (Costa Ricaans voor Costa ricaan). Ze hebben een erg gezellig nacht en dit is het geweldige van reizen met 2 mooie meisjes: Ze doen ‘s nachts lekker gezellig met de locals en dan overdag nemen de locals ons op tour en nemen ons mee naar hun huis. Zo zie ik dus echt hoe de locals leven, het is goedkoper en ook nog eens veel avontuurlijker. In Panama city had Laura ook al een local aan de haak geslagen waardoor wij een tour naar het regenwoud, het kanaal en door de ghetto van de stad kregen. Verder voorzag hij ons van erg lekker voedsel en andere comsumptie middelen. In Bocas scoorde Colette punten door met een surfer/skater/rastaman ervandoor te gaan en ook hij voorzag ons van de nodige consumptie zaken. En in Cahuita had Laura dus weer beet. Leonardo nam ons mee naar zijn huis. In the middle of nowhere, we moesten eerst 15 minuten lopen door het operwoud om bij een antieke kano aan te komen. Erg instabiel maar wel een prachtig bootrit door het oerwoud voor nog eens 15 minuten. We komen aan bij een erg primitief huisje waar hij samen met al zijn broers en zussen woont. Ze hebben ongeveer 6 honden en nog eens 6 ganzen, waaronder 1 waakgans. Wat erg leuk klinkt maar de waakgans waakt zo goed dat hij zelfs alle mensen die daar wonen aanvalt. Wanneer we ons tentje (eigenlijk het tentje van de chicks) hebben opgezet gaan we weer op pad met de houten kano. We gaan vissen! Maar we bakken er niks van en dus alleen maar rijst, bonen, worst en gefrituurde bananan. Hier in centraal-Amerika hebben ze zo ontzettend veel bananen. Het is de regio waar heeeeeeeel veel chiquita bananen vandaan komen. En dus groeit op iedereens terrein minstens 1 bananen boom. Alle bananen zijn heel goedkoop en er zijn zo ontzettend veel verschillende soorten bananen! Ik dacht banaan, dat is 1 soort, maar je hebt natuurlijk bananen en bananen… En dus hebben ze extreem veel gerechten met bananen, waarvan het hoofdgerecht gefrituurde banaan, heeeeeeeeeeeerlijk.
Na een prachtig kampvuur in het midden van la serva gaan we slapen. We worden wakker om 6 uur en nemen de bus naar San Jose. Weer genoten van de busrit maar eenmaal aangekomen in de hoofdstad is het minder mooi. Overal prikkeldraad en auto’s. Dat is gezichtsbepalend voor deze stad. Ik verblijf op dit moment in een hostel met zwembad (!!!). Gelukkig heeft Laura weer een connectie gebruikt waardoor ik vanavond in een huis van een kunstenaar slaap. Geweldige Tico (27) die hele mooie schilderijen maakt. En ondanks dat er nog geen sex is geweest tussen de Tico en 1 van de 2 girls, heeft hij ons mee uit genomen in San Jose. En dan zie je een hele andere kant van de stad. Dan is het een geweldige stad.
Mijn verdere plannen zijn nog een week in Costa Rica slechts het beste bekijken en dan naar Nicaragua waar alles 5 x goedkoper is. Ik ben al heel veel backpackers tegen gekomen die Costa Rica zelfs helemaal overslaan omdat het net een staat van de VS is en erg erg duur. Vele mensen zeggen ook dat Nicaragua het beste van Centraal-Amerika is en de combinatie van het beste en goedkoopste heeft ervoor gezorgd dat ik me erg verheug op Nicaragua.
Genoeg gekletst, ik ga proberen foto’s te uploaden op Facebook en vervolgens neem ik een duik in het zwembad.
Hasta pronto muchacho’s!
Na 5 dagen
Er is leven na socialisme
Eindelijk maar toch, geluid uit Centraal-Amerika. Het niet regelmatig bijhouden van mijn blog heeft meerdere redenen. Nummer 1 internet in Cuba is te duur en te sloom. Nummer 2 is dat er gewoonweg teveel gebeurd is dat ik niet echt weet waar te beginnen, een beetje als door de eilanden de archipel niet meer zien.
Maar nu ben ik in Panamá City! En dus heb ik goedkoop/gratis en snel internet tot mijn beschikking. Het is hier werkelijk een kapitalisme paradijs. Het eerste wat ik zag toen ik uit het vliegtuig stapte was Subway, het tweede was Tommy Hilfiger en het derde M&M´s. Alles is goed geventileerd en verlicht. Mensen en bedrijven zijn georganiseerd, vriendelijk en servicegericht. En waar Cuba alle toeristen zo hard mogelijk wil belasten in alle manieren mogelijk, krijg je als toerist in Cuba als bedankje dat je Panamá hebt gekozen, 30 dagen gratis gezondheidszorg.
Genoeg over wat er nu aan de hand is. Ik moet nog alles vertellen over wat er gebeurd is de afgelopen 5 weken. Veel Spaans geleerd in de cursus van de Universidad de la Habana. Gedurende het leren heb ik Habana verkend met een groep lotgenoten. Spaans cursus studenten uit Engeland, Frankrijk, Finland, NYC, Luxemburg. We zijn een aantal keren naar de bioscoop geweest, wat een erg leuk was want de bioscoop download gewoon de nieuwste amerikaanse films en kan op die manier een entree van slechts 10 eurocent vragen. Verder hebben we veel Mojito´s gedronken, rijst met bonen gegeten, ijsjes voor 5 cent op elke straathoek en ook pizza is allom vertegenwoordigd door de vele huiskamer cafetaria´s waar ze pizza´s voor 40 tot 80 cent verkopen.
Uiteraard heb ik niet alleen Habana gezien, ik ben ook een weekend naar het westen van Cuba gegaan waar de beste en meeste sigaren worden gemaakt en waar je het echte plattelands leven kan meemaken. Vinales was de bestemming. Prachtige natuur en erg vermakelijk om een stomdronken 70 jaar oude gids te hebben.
Ook nog een weekend met 5 anderen naar Varadero gegaan. Het toeristen paradijs met alleen maar all-inclusive hotels. Wij hebben echt de beste deal ooit gekregen, het kwam neer op $22 per nacht, todo incluido en dus ook bier.. In Varadero vind je de mooiste stranden van Cuba. Hagelwit en ongelooflijk zacht zand. Prachtige azuurblauwe zee en geweldig perfecte golven.
Tijdens de Spaans cursus kreeg ik les op de universiteits campus zelf en het is echt één van de mooiste attractie´s van Habana. Op een ochtend worden alle studenten getrakteerd op een primeur. 2 spionnen van Cuba zijn na 27 jaar dienst de dag ervoor in de krant onthuld en dit is hun eerste publieke optreden. Ze waren een spion voor Cuba door als spion voor de VS te werken. Ze werden behandeld als helden en er werd een aantal keer viva Fidel! viva la revolución! geroepen.
Na de spionnen bijeenkomst zijn we naar een potje baseball gegaan. En bij de entree was er iets erg raars gaande. Dit keer werd alleen Cubanen verplicht om entree te betalen en toeristen mochten gratis doorlopen. Normaal gesproken is het in dit land een sport om toeristen zoveel mogelijk extra te laten betalen. De overheid houdt een maal 24 ratio aand voor Cubanen vs. toeristen prijzen. In ieder geval, baseball is een erg langdradige sport waarbij er een half uur niks gebeurd en dan opeens is het 5 minuten erg spannend. Het is dus meer een sociale aangelegenheid waarbij je bier drinkt en veel praat ipv dat je ´intensief´ sport kijkt. Het is trouwens helemaal niet vanzelfsprekend dat je bier drinkt tijdens een potje pelota. Ook al drinken Cubanen vanaf 9 uur ´s ochtends al rum en gebruiken ze het als toevoeging bij babyvoeding, bij Beísbol is het verboden om bier te drinken. En dus moet het allemaal stiekem. Vreemd land.
Even vreemd, zo niet vreemder is het visum beleid. Als je het land in wil moet je in Nederland je toeristen visum voor 30 dagen aanvragen. Als je zoals ik een cursus Spaans wil doen moet je het toeristen visum om laten zetten in een studentenvisum. Dit gaat relatief makkelijk, kost slechts 3 bezoeken aan 2 verschillende kantoren en ook maar eventjes $40. Maar wanneer je aan het eind van de cursus dit visum weer om wil zetten in een toeristen geval, omdat je graag het land wil zien en zo hun economie kan stimuleren, moet je 6 keer naar 3 verschillende plaatsen die 15 km van elkaar vandaan liggen en die open en dicht gaan wanneer ze maar willen. Ook dit kost weer $65 (excl. taxi ritten) dankje Fidel, top man ben jij, pragmaticus pur sang. Puta.
In ieder geval, aan het eind van de cursus ben ik dus gaan reizen. Eerst 15 uur met de bus naar Santiago de Cuba waar je onwaarschijnlijk erg wordt aangevallen door een stel aggressieve oplichters. Snel dus maar naar het summum van Cuba, Baracoa. Waar ze de allermoosite natuur hebben en de allerlekkerste chocolade melk ter wereld bereiden. Baracoa chocola is door het hele land beroemd en het is dan ook werkelijk heerlijk. Maar vooral de chocolademelk bij ontbijt. Het is niet eens chocolade melk het is zo puur en romig en vers en natuurlijk. Naast het dieet hebben we (Tom een Engelse jongen) een enorme berg beklommen en door de enige ´jungle´ van Cuba gelopen. Ook hebben we de grotten gezien waar Robinson Crusoë is opgenomen. Allemaal erg leuk en we gaan dus ook met pijn in ons hard weg, met de gedachte dat Cuba meer van dit soort plekken heeft.
Helaas krijg je niet altijd gelijk. Santiago is een leuke stad, maar niet spectaculair en de mensen zijn strontvervelend. Alle hustlers die je constant aanspreken en je proberen op te lichten. Wel heerlijke garnalen gegeten in het oude mansion van de Bacardi familie. Dat voor slechts $3.
Trinidad is de volgende bestemming. Dit is het Cuba zoals iedereen het zich voorstelt met de prachtige koloniale gebouwen, oude sigaarrokende mannen en een strand op 20 min afstand. ´S avonds live salsa muziek naast de kerk. Het is werkelijk geweldig behalve dat iedereen dat vind en dus word je vergezeld door busladingen mede-toeristen dus 2 uur lang foto´s maken en dan weer terug de bus instappen om in hun all-inclusive te chillen.
Cienfuegos is de laatste stap voordat ik terug ga naar La Habana. Het zou een prachtig klein frans uitziende stad moeten zijn zonder alle drukte en oplichterij van de andere steden in Cuba. Dat laatste punt is helemaal waar. De mensen hier zijn veel aardiger en proberen je niet de hele tijd op te lichten. Maar over de prachtige Franse architectuur is niks waar. En dus ga ik maar een dagje eerder naar La Habana. Ik mis die grote stad en het is een genot om weer terug te zijn. Met alle bekende plekken die ik gedurende 5 weken heb kunnen ontdekken.
Als één van de laatste avonden gaan we Cuba-style domino´s spelen dikke sigaren roken en rum drinken. Na deze mooie afsluiting stap ik in het vliegtuig, om met een kleine cultuurshock uit te stappen. Wat politiek voor invloed heeft op het gedrag van mensen is ongelooflijk. Mensen hier in Panamá werken! In Cuba zijn ze allemaal zo lui omdat ze toch wel betaalt worden door de staat. Mensen hier werken voor hun geld en als ze dat niet doen worden ze ontslagen en staan er 5 mensen in de rij om die plek in te nemen. Werknemers hier willen je ook echt helpen, in tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de werknemers in Cuba die liever over privé zaken praten met hun even luie collega, dan dat ze doen wat ze horen te doen en dat is jou helpen.
Dit is wat er in grote lijnen is gebeurd. De geweldige avonturen ga ik wel in geuren en kleuren uitleggen als ik terug ben in Holanda. Nu eerst nog 3 maanden backpacken door centraal-Amerika en dit keer zal ik de blog veel regelmatiger bijhouden. Foto´s hou ik jullie nog steeds tegoed, zodra ik een snelle en handige manier heb gevonden om honderden foto´s te uploaden.
Hasta luego mi amor
Cubaaaaaaa
Jajaaa, dan toch eindelijk een teken van leven vanuit Cuba. Internet is erg schaars en duur. Op dit moment typ ik voor $10 per uur dus ik ga nog niet veel blogs produceren in de komende 1,5 maand.
Het is echt ge-wel-dig hier. Ik heb een heerlijke reis gehad. Een vlucht met gin-tonic, bier, heel veel eten, prachtige uitzichten. London geweldige stad, ik ben er eigenlijk te kort geweest. Maar Cuba is nog veel geweldiger. Het is heerlijk weer zo rond de 30 graden en heel veel zonneschijn. Het is een totaal andere wereld. Het lijkt alsof niemand werkt, iedereen hangt de hele tijd op straat. En wat voor een straten, prachtigde oude gebouwen. Oude koloniale gebouwen waar bomen uitgroeien, heel erg veel art deco gebouwen. Ik verblijf bij een Cubaanse familie en ze zijn super aardig en het is ook een prachtig mint groen zacht roze art deco gebouw, ook al hebben ze geen idee wat art deco is. Ik woon 15 min van de Universidad Habana en vandaag was de eerste dag dat we erheen zjin gegaan. We heben alleen en test gedaan en toen konden we weer weg. Wat een extreem mooie gebouwen op de campus. Echt niks is hiermee te vergelijken. Helaas heb ik mijn camera-verbindsnoer niet meegenomen dus foto’s moeten jullie nog even op wachten. Vrijdag is er trouwens ook een Engelse jongen bij mijn familie komen logeren, dus heel eenzaam voel ik me niet (meer). We zijn ook al met de lokale bussen geweest die compleet afgeragd zijn en stampvol met mensen zitten, het is echt een geweldige ervaring en dat voor maar 2 eurocent! Alles is hier trouwens erg goedkoop mits je de lokale prijs krijgt en niet de toeristen prijs dus in het begin zal het wat moeizamer gaan dan wanneer ik vloeiend spaans kan. Een pizza hier kost 10 pesos nacionales en dat is omgerekend zo’n 35 eurocent. Maar je kan ook gerust 8 euro voor een maaltijd betalen als je in CUC betaalt en de CUC staat gelijk aan de dollar.
Ik heb al zoveel rare en geweldige dingen gezien dat ik ze niet allemaal kan opnoemen. Alle Cubanen zijn zooooo aardig, het is echt onvoorstelbaar. Als je over straat loopt beginnen ze gewoon gezellig met je te praten vragen waar je vandaan komt wat je hier doet en dat zonder iets aan te bieden. Iedereen is ongelooflijk nieuwsgierig en aardig en behulpzaam. Je kan iedereen op straat om hulp vragen en ze zullen je helpen alsof het hun eigen probleem is en andere Cubanen erbij halen om te vragen waar dat en dat adres is. Ze geven je ook allemaal tips wat je wel en niet moet doen. Er is hier bijvoorbeeld heeeeeeel erg weinig geweld. De enige criminaliteit die ze hier kennen zijn zakkenrollers en de staat beschermd toeristen heel goed omdat ze weten hoe kostbaar ze zijn voor de economie. Als je wordt betrapt met het bestelen van een toerist moet je een enooooorme boete betalen en de gevangenis in voor maanden, soms zelfs jaren.
Gisteren zijn Tom en ik naar het strand geweest. Ondanks dat ik heel erg verbrand ben op mijn rug is het een ongelooflijk mooi strand met wit zand, palmbomen en een werkelijk azuurblauwe zee. Daar hebben we een echte socialist ontmoet, het was echt geweldig om daarmee te praten. Hij was een echte Berliner en een rassocialist. Hij komt al 20 jaar hier op vakantie en heeft hier ook een vriendin. Hij vertelde over Cuba dat het lijkt alsof er veel armoede is maar niemand leeft in armoede. Iedereen krijgt voedsel van de overheid, gratis gezondheidszorg en een geweldige opleiding. Ze hebben hier een enorm overschot aan universitair opgeleide mensen. David de socialist heeft met straatvegers gepraat over filosofie, omdat er simpelweg niet genoeg werk is voor deze hoogopgeleiden. Ze exporteren een enorme hoeveelheid dokters naar Venezuela in ruil voor goedkope olie. Hugo Chavez is hier dan ook nog immens populair.
Als je over straat loopt wordt je wel heel erg veel aangeboden, in ieder geval in de toeristische gebieden. ”Tasi, tasi??” ”Cigar, cigar?” je hoeft alleen maar no gracias te zeggen en ze stoppen. Ik ben zowel in de toeristische gebieden geweest als in de echte Cubaanse wijken, waar ik woon. Ik ben zelfs hopeloos verdwaald geweest in een wijk wat een mix was tussen vervallen art deco panden, enorme communistische blokken en stukken die leken op afrikaanse sloppenwijken. Het was mijn eerste dag, ik had al 12 km erop zitten en ik liep op teenslippers dus dat was zowel pijnlijk als eng.
Het is heir trouwens ook nog verrassend kapitalistisch. Communistisch is het allang niet meer ook al hebben ze nog een communistische partij, net als China. Ze verkopen gewoon Coca-cola, l’oreal, Dior, Red bull, Lacoste, Ray-ban. Het is echt heel erg vreemd.
Wat verder vreemd is, is dat ik na 3 dagen alleen maar Engels en Spaans spreken al helemaal in de war raak met alle talen. In mijn hoofd mix ik nu Nederlands, Engels en Spaans dus het is al behoorlijk moeilijk om dit te typen.
Nou ik ga weer zon in ook al ben ik verbrand. Ik heb een kaart van een uur gekocht en ik heb nu de helft erop zitten, dus misschien binnen 1 tot 2 weken dat ik weer een bericht achter laat over de stand van zaken hier.
Een goed begin is het halve werk… Maar een goed begin is maar de helft.
Hallo dames & heren, welkom op mijn hippe blog. Hier kunnen jullie mij de komende vijf maanden volgen gedurende mijn reis naar Cuba, Panama, Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador, Belize, Guatamala en Mexico.
Voordat het avontuurtje begint moeten er natuurlijk allemaal volwassen en verantwoordelijke dingen gedaan worden voordat je daadwerkelijk als verwend klein kind mag gaan luieren in tropische oorden. Het eerste wat je moet regelen is geld, money, cash, wonga. Daarvoor heb ik als eerst een aantal weken als schilder gebeund. Dit terwijl ik, vaak tevergeefs, solliciteerde naar een baan in zo’n callcenter hol. Begin oktober had ik beet, ik was aangenomen bij SNT. Ik ging werken op de (toch wel uiterst gezellige) klantenservice van ING. Als eerst drie weken training en dan begint het gelazer: ”Goedemorgen/middag/avond ING, u spreekt met Sjors Roeters, waarmee kan ik u van dienst zijn?” ”Dus als ik goed begrijp…” ”Goed dat u daarvoor belt, daarbij kan ik u verder helpen meneer/mevrouw…(naam)” ”Dan zou ik als eerst graag een aantal gegevens met u willen doornemen meneer mevrouw… (naam) en dan zal ik daarna voor u….” ”Heb ik u zo voldoende geïnformeerd?” ” Heeft u verder nog vragen voor mij?” ”Dan wil ik u bedanken voor het bellen meneer/mevrouw…(naam) en nog een hele prettige dag verder” ”Goedmorgen/middag/avond.” Dit is het script van de ING waar ik me aan MOEST houden. En dat bijna 3 maanden.
Genoeg gehuild, over naar de volgende stap. Vervoer is een nogal essentiële factor bij reizen dus vandaar stap twee: Een vliegticket. Op twee februari vlieg ik om 12:10 vanaf London naar Havana waar ik om 17:00 aankom. Ik vlieg met de geweldige vliegmaatschappij Virgin van de geweldige hippie/avonturier/miljardair/ondernemer-pur-sang sir Richard Branson. Het is wel even leuk om te vertellen dat hij deze maatschappij is begonnen met als onderscheidend element van de rest van de luchtvaartindustrie, lol en plezier. En waar alle destijds bestaande maatschappijen nog niet eens van on-board-entertainment hadden gehoord, zag sir Richard dat als essentieel voor een trans-Atlantische vlucht. Ook zorgt hij ervoor dat zijn medewerkers allemaal zorgen dat de passagiers plezier hebben in het vliegen door grapjes te maken en te glimlachen.
En hoe kom ik in London? Heel simpel, je hebt van die lange wagentjes die op stalen wielen rijden. Op één februari om 09:46 vertrek ik vanuit Groningen in een gele versie daarvan. Na een aantal keren van stalen rups te hebben gewisseld kom ik om 17:01 aan in London.
Verder zijn er nog een aantal kleine dingen zoals een paar van die spuiten krijgen, een communistisch entreekaartje halen, een onderkomen voor de eerste week en een cursus communiceren in de lokale taal (Spaans en dus niet Cubiaans zoals iemand mij laatst vroeg). Daarnaast heb ik natuurlijk nog wat confectie geshopt, een rugzak voor de echte mountaineer gekocht (http://www.blackdiamondequipment.com/en-us/shop/climb/climbing-packs/sphynx-42-2010/) en uiteraard een (overpriced) muggennet voorzien van muggengif, tegen die vervelende zoemende wezentjes die je ook nog eensmalaria swamp fever kunnen geven.
Over naar Cuba. Eenmaal daar aangekomen zal ik bij een Cubaanse familie logeren en 3 tot 4 weken (20 uur per week) op de Universidad Habana Spaans leren. Daarna zal ik door Cuba heen reizen om vervolgens op 22 maart naar Panama te vliegen. Wat nogal grappig is om te vertellen, maar eigenlijk heel erg krom, is dat ik niet een ticket naar Panama-Stad heb geboekt, maar naar San José (Costa Rica). Echter is dit niet een vergissing geweest (in tegenstelling tot de verwarring over de vertrekdatum). Dit is met opzet gedaan omdat een ticket naar Panama-Stad €100,- duurder was dan een enkeltje San José. Terwijl ik voor de ticket naar San José nota bene moet overstappen in Panama-Stad!
Enfin, genoeg waanzin. Terug naar mijn reisschema. Vanaf Panama-Stad zal ik middels trein, auto, fiets, boot, schildpad, handen, voeten, maar toch vooral de bus reizen, met als eindbestemming Cancún. Op 22 juni vlieg ik vanaf Cancún via Miami terug naar London waar ik op 23 juni aankom. Om vervolgens op de één of de andere manier weer in Groningen te belanden.
Wat in de tussenliggende periode gebeurd heb ik nog geen enkel idee van. Ik zal jullie (on)regelmatig op de hoogte houden over mijn vorderingen op avontuurlijk gebied.
Dank voor uw aandacht y hasta la próxima vez.
